In Dublin fair city...

Pierwszy raz w życiu zetknęłam się wczoraj z seksizmem pod swoim adresem. Dziwnie uczucie, ale i nóż w kieszeni otwarty. Nie chcę ja trącić rasizmem, ale zdaje mi się, że ten pan był muzułmaninem. Po prostu nachylił się do mojego kolegi i powiedział, aby ten mnie poprosił żebym się zamknęła. Ni mniej, ni więcej, zamknęła! Rozumiem, że panu mogły przeszkadzać moje żywe reakcje na koncert, którego właśnie słuchaliśmy (głównie klaskanie), ale zdecydowanie powinien był się zwrócić bezpośrednio do mnie. Oj, powiedziałam głośno, co miałam do powiedzenia. A na wychodne, nie uwierzycie, podeszła do mnie kobieta, która z nim przyszła i poprosiła żebym się nie gniewała, ale on naprawdę ma rację, bo ja... nie mam poczucia rytmu! Czegoś takiego odnośnie swoich predyspozycji muzycznych nie słyszałam od piątej klasy podstawówki, kiedy pani mi powiedziała, że muszę oduczyć się wchodzenia w wyższe tony, bo wtedy zaciskam gardło i fałszuję. Mam naturalnie niski głos i taki muszę szlifować. Oczywiście moje 'szlifowanie' skończyło się wraz z lekcjami muzyki w szkole, ale jako samouk chyba nie najgorzej mi poszło i miałam kilka (niezgorszych) wystąpień artystycznych w większym gronie. Nawet nauczyłam się grać na gitarze. Swojej lekcji się jednak wczoraj nauczyłam i w marcu będę bardziej wyczulona na własne reakcje (choć tego pana widziałam pierwszy raz w życiu) bo może rzeczywiście ludzie mają mnie dość na tych co miesięcznych koncertach flamenco fusion, na które chodzę regularnie od ponad roku :)

Co z niusów, raczej niewiele; Na Zachodzie Bez Zmian. Ah, dzisiaj mijają cztery tygodnie jak nie palę papierosów. Chyba nie pisałam tu o tym, ale tak, postanowiłam rzucić. I nie chodzi o wydawane pieniądze jak niektórzy dopytują, ani że całe życie walczę z nałogiem, bo mam tak słabą silną wolę, czy inne co tam. Ja uwielbiam zapach świeżo odpalonego cieniaska, a postanowiłam się z nim pożegnać tylko i wyłącznie ze względów zdrowotnych. Też nie, że lekarz mi kazał, po prostu głos wewnętrzny mi podpowiedział, że 33 rok życia jest tym właściwym żeby pomyśleć o przyszłości w szerszym aspekcie. Wczoraj czułam się jak zboczeniec prawie przytulając się do dziadka na przystanku autobusowym, kiedy ten odpalił papierosa, i nawet nie zraziło mnie, że sam kaszlał i chrychał okropnie. Na imprezie natomiast został mi wręczony elektroniczny papieros, chociaż nie miałam jakiejś straszliwej ciągoty do puszczenia dymka przy popijanym winie. I powiem Wam, że więcej nie wezmę go do ust. Bo po pierwsze przyjemność zdecydowanie mniejsza niż prawdziwy cieniasek, a równie drapie w gardle na drugi dzień. Czuję dziś niesmak. A jak będę kiedyś jeszcze chciała takowy poczuć, to tylko po wielkiej przyjemności dzień wcześniej. Póki co jednak passuję, bo obiecałam sobie, że jak wyleczę dolne drogi oddechowe całkowicie, to odpuszczę sobie tę przyjemność na dłuższy czas. Już sobie wyobrażam miny czytających, dla których palenie w ogóle (nałóg - przyjemność) to wielka abstrakcja :)

To jeszcze dodam, że cipa ze mnie wołowa do potęgi, bo Sponsoring był pokazywany na JDIFF w tym tygodniu, tyle że pod francuskim tytułem (Elles), o czym dowiedziałam się oczywiście po wszystkim. Nic, może jeszcze załapię się do kina w PL. W środę po raz drugi widziałam W ciemności i znając już fabułę, oglądałam spokojniej. Niesamowity film i naprawdę bym chciała, żeby świat szerzej o nim usłyszał, ale coraz głośniej w mediach, że to irańskie Rozstanie dostanie Oscara. Pani Holland jednak trochę rozczarowała, bo nie była zbyt rozmowna po projekcji i momentami ironizowała odpowiadając na pytania publiczności. Było minęło. Jutro natomiast idę zobaczyć... Bambi :) Ogromny mam sentyment do tej kreskówki (podobno najbardziej ukochanej przez Walta Disney'a) i z radością ją zobaczę na dużym ekranie, tym bardziej, że moja Mama do tej pory wspomina, że ja byłam takim Bambi :)

A na koniec Wam powiem jakie pytanie zadał mi wczoraj kolega odnośnie naszego rozstania z Fotografem. Jak wam się chciało w tym wieku? I wiecie co, nie umiałam odpowiedzieć.